Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

Warszawa, dnia 7 lutego 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 6/25                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

1. Czy do odmowy zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. 1992, L. 316.s.21 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 206 w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.) wystarczające jest zaklasyfikowanie wyrobu akcyzowego w postaci alkoholu etylowego skażonego glikolem propylenowym do kodu taryfowego CN 220720.

2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy odmowa zastosowania tego zwolnienia wymaga wykazania przez organy podatkowe, że podatnik produkujący wyroby akcyzowe nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi wie, iż są one używane do takiego spożycia, czy też wystarczające jest, że organy wykażą okoliczności pozwalające uznać, że powinien taką wiedzą dysponować.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1126/21

Warszawa, dnia 27 stycznia 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 5/25                                                       Zagadnienie prawne przekazane NSA

                                                                                                     (I OPS 2/25)

Czy podstawę do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, przez osoby wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej u.ś.r.), stanowi wyłącznie legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.) orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, czy też dopuszczalne jest przyznanie, osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.) nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale zachodzą w stosunku do niego przesłanki uzasadniające przyznanie mu dodatku pielęgnacyjnego lub zasiłku pielęgnacyjnego, wskazujące, iż z przyczyn obiektywnych nie może sprawować realnie i efektywnie opieki nad osobą wymagającą wsparcia

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

 z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Po 460/24.

Warszawa, dnia 27 stycznia 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 4/25                                                       Zagadnienie prawne przekazane NSA

                                                                                                     (I OPS 1/25)

Czy podstawę do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, przez osoby wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 615, zm. poz. 1265 - dalej uśr) stanowi wyłącznie legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr) orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, czy też dopuszczalne jest przyznanie, osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr) nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale z przyczyn obiektywnych nie może sprawować realnie i efektywnie opieki nad osobą wymagającą wsparcia, zwłaszcza gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki ukończył 75 lat (art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 uśr).

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 903/23.

Warszawa, dnia 16 stycznia 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 3/25                            Zagadnienie prawne przekazane NSA

                                                                                               (II OPS 1/25)

Czy art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) daje podstawę dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym wywołanym skargą na uchwałę rady gminy innego podmiotu aniżeli wnoszący skargę na tę uchwałę.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt  II OZ 577/24.

Warszawa, 14 stycznia 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 2/25                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Czy zasady prawa Unii Europejskiej, takie jak zasada równoważności oraz efektywności sprzeciwiają się wykładni i praktyce sądowej wprowadzającej dodatkowe warunki dochodzenia roszczeń o zwrot podatku akcyzowego od energii elektrycznej nałożonego na producentów energii elektrycznej w postaci poniesienia uszczerbku majątkowego przez podatnika.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1244/21.

Warszawa, 2 stycznia 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 1/25                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

1. Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2016.202.01) należy interpretować w ten sposób, że przyznanie pierwszeństwa w skorzystaniu z kontyngentu podmiotom dokonującym zgłoszenia celnego z zamiarem późniejszego jego sprostowania w trybie art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1) w stosunku do podmiotów dokonujących prawidłowego zgłoszenia celnego w najwcześniejszym terminie, w którym było to możliwe narusza zasady: równości, sprawiedliwości i solidarności?
2. Czy art. 173 ust. 3 Unijnego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że umożliwia sprostowanie zgłoszenia celnego w celu „spełnienia obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną” poprzez jego uzupełnienie (np. o numer kontyngentu) oraz poprzez zastąpienie w zgłoszeniu celnym stawki erga omnes stawką preferencyjną?
3. Czy art. 22 ust. 3 w związku z art. 173 ust. 3 Unijnego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że dniem złożenia wniosku o zastosowanie kontyngentu dla podmiotu składającego niekompletne zgłoszenie celne - jest dzień jego pierwotnego złożenia czy dzień, w którym ostateczną stała się decyzja administracyjna o wyrażeniu przez organ celny zgody na jego sprostowanie, przy założeniu, że maksymalny termin na wydanie decyzji wynosi 120 dni?
4. Czy art. 120 ust. 1 Unijnego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że przesłanka szczególnych okoliczności powstania długu celnego, „w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania” zachodzi także wówczas, gdy dług ten powstał pomimo dokonania prawidłowego zgłoszenia celnego z wynikającą z kontyngentu preferencyjną stawką celną w najwcześniejszym możliwym terminie?

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 786/21.