Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

Warszawa, dnia 16 października 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 28/26                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

1) Czy art. 15 ust. 3 lit. c dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. Urz. UE L 376/36; dalej: dyrektywa 2006/123/WE), w związku z zasadą proporcjonalności, stanowiącą ogólną zasadę prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnego z aktem prawa miejscowego regulującym zasady ich sytuowania wymierza się administracyjną karę pieniężną o charakterze represyjnym, naliczaną za każdy dzień utrzymywania stanu niezgodności według z góry określonego wzoru zależnego od powierzchni reklamy i stawek opłaty reklamowej, jeżeli przepis ten nie przewiduje ani maksymalnej wysokości tej kary, ani możliwości uwzględnienia przy jej wymiarze, przez organ lub sąd krajowy, okoliczności konkretnego naruszenia, w szczególności charakteru i wagi naruszenia, jego rzeczywistych skutków, stopnia zawinienia oraz działań podjętych w celu usunięcia stanu niezgodności.

2) Czy - w razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze - art. 15 ust. 3 lit. c dyrektywy 2006/123/WE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego wysokość takiej kary zależy od okresu trwania postępowania administracyjnego.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 12 października 2026 r., sygn. akt II OSK 3139/24.

Warszawa, dnia 16 października 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 27/26

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) kontrola sądowa postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym nie obejmuje wcześniej wydanych za ten sam okres rozliczeniowy postanowień w takim przedmiocie, jeżeli nie zostały one zaskarżone i tym samym nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, z wyjątkiem sytuacji, gdy ujawniły się dotyczące tych postanowień wady o charakterze kwalifikowanym, mogące stanowić podstawę ich wzruszenia w przewidzianych prawem postępowaniach nadzwyczajnych, a zarazem podważające skuteczne wprowadzenie tych postanowień do obrotu prawnego".

Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 21 września 2026 r., sygn. akt I FPS 2/26.

Pytanie prawne przekazano w Kb. nr 10/26.

Warszawa, dnia 21 września 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 26/26                            Zagadnienie prawne przekazane NSA

Czy prawomocne skazanie za przestępstwo związane z prowadzeniem apteki może – pomimo zatarcia skazania – stanowić samoistną przesłankę utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki i uzasadniać cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2026 r. poz. 612).

Wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 16 września 2026 r., znak: BO.511.14.2026.

Warszawa, dnia 12 sierpnia 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 25/26                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Czy przepisy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana: Dz. Urz. UE C 202 z 7.06.2016 r., s. 47), a w szczególności art. 63 i art. 65 ust. 1 lit. a) i b) w związku z ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak art. 5 ust. 9 pkt 1 ustawy z 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 623), na mocy którego bank może pomniejszyć podstawę opodatkowania tym podatkiem o wartość aktywów w postaci skarbowych papierów wartościowych emitowanych przez rząd tego państwa członkowskiego, natomiast nie może pomniejszyć podstawy opodatkowania tym podatkiem o wartość aktywów stanowiących obligacje wyemitowane przez rządy innych państw członkowskich.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 11 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 591/25.

Warszawa, dnia 17 lipca 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 24/26                           Zagadnienie prawne przekazane NSA

Czy art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej: "u.t.d.") stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), wyłączający w całości stosowanie działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 189f k.p.a., do administracyjnych kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

 z dnia 14 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 255/26.

Warszawa, dnia 17 lipca 2026 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

Biuro Orzecznictwa

Komunikat bieżący nr 23/26                              Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

1. Czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) - Dz.U.UE.L.2016.119.1 - należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą organ publiczny może przechowywać i wykorzystywać dane osobowe identyfikujące przejazd pojazdu autostradą płatną, w tym numer rejestracyjny pojazdu, datę, godzinę i miejsce przejazdu oraz dane pozwalające zweryfikować istnienie albo zakres ważności biletu autostradowego, po upływie szczególnego krajowego terminu retencji tych danych, jeżeli jedynym uzasadnieniem dalszego przetwarzania jest ogólny termin przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej.

 2. Czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e) oraz art. 6 ust. 1 lit. c) i e) oraz ust. 3 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że dla oceny legalności dalszego przechowywania i wykorzystania danych osobowych przez organ publiczny decydujące znaczenie ma pierwotne techniczne źródło pochodzenia danych, na przykład system automatycznego rozpoznawania numerów rejestracyjnych, Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców albo inny system teleinformatyczny, czy też decydujące znaczenie ma to, że dane te po pobraniu zostały włączone do systemu poboru opłaty elektronicznej i w tym systemie są następnie przechowywane oraz wykorzystywane w celu weryfikacji obowiązku uiszczenia opłaty i dochodzenia opłaty dodatkowej.

 3. W razie odpowiedzi, że dalsze przechowywanie lub wykorzystanie takich danych po upływie szczególnego krajowego terminu retencji jest niezgodne z rozporządzeniem 2016/679, czy art. 5 ust. 1 lit. a) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia oraz art. 7, art. 8 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany odmówić uznania takich danych za wystarczającą podstawę utrzymania w mocy decyzji nakładającej albo potwierdzającej obowiązek uiszczenia administracyjnej opłaty dodatkowej.

Jednocześnie Sąd orzekający postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

 z dnia 15 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 939/25.