Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

W dniu 19 października 2026 r. Wiceprezes Naczelnego Sądu Administracyjnego - Prezes Izby Finansowej NSA sędzia Jan Rudowski wziął udział w uroczystości wręczenia aktów powołania do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich.

Ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Karola Nawrockiego złożyli, w związku z powołaniem do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego: 

• Wojciech BIAŁOGŁOWSKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Szczepan BOROWSKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Maciej BORYCHOWSKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Aneta BRZEZIŃSKA
  Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
• Jakub CHOJNACKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
• Ewelina DZIUBAN
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
• Magdalena GAWLIKOWSKA
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
• Łukasz JAROCKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Malwina JAWORSKA–WOŁYNIAK
  Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
• Paweł KONICKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Agnieszka KRĘCISZ–SARNA
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
• Marek MALIŃSKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Andrzej MĄCZNIK
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
• Stanisław OSTALECKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
• Marta SARNOWIEC–CISŁAK
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Andrzej SKOWRON
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
• Magdalena STĘPNIAK
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
• Katarzyna TOMIŁO–NAWROCKA
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
• Tomasz TRYBUSZEWSKI
  Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
• Piotr WRÓBEL
  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

W dniu 21 września 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego skierowanego do rozstrzygnięcia postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2026 r., sygn. akt I FSK 2335/23, podjął następującą uchwałę:

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) kontrola sądowa postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym nie obejmuje wcześniej wydanych za ten sam okres rozliczeniowy postanowień w takim przedmiocie, jeżeli nie zostały one zaskarżone i tym samym nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, z wyjątkiem sytuacji, gdy ujawniły się dotyczące tych postanowień wady o charakterze kwalifikowanym, mogące stanowić podstawę ich wzruszenia w przewidzianych prawem postępowaniach nadzwyczajnych, a zarazem podważające skuteczne wprowadzenie tych postanowień do obrotu prawnego.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały, kontrola sądowa postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku naliczonego nad należnym co do zasady nie obejmuje wcześniejszych, niezaskarżonych postanowień dotyczących tego samego okresu rozliczeniowego. Sąd może jednak incydentalnie uwzględnić konkretną, ujawnioną i  kwalifikowaną wadę dotyczącą wejścia wcześniejszego postanowienia do obrotu prawnego albo jego zdolności do przedłużenia jeszcze istniejącego terminu, jeżeli wada ta ma bezpośredni wpływ na kompetencję do wydania aktu zaskarżonego, jej ocena jest konieczna do rozpoznania skargi i nie wymaga przeprowadzenia pełnego postępowania odnoszącego się do odrębnej sprawy.

Tego rodzaju kontrola może dotyczyć tylko kwestii ciągłości dokonywanych przedłużeń, jeśli pojawią się zasadnicze wątpliwości związane z zachowaniem przez organ podstawy prawnej do dokonania kolejnego przedłużenia terminu zwrotu. Nie obejmuje natomiast innych zagadnień rozstrzygniętych w odrębnych sprawach administracyjnych, zakończonych wcześniej wydanymi postanowieniami przedłużającymi termin zwrotu podatku. Ocena ta nie może dotyczyć ponownego badania wszystkich przesłanek merytorycznych wcześniejszego przedłużenia, takich jak zasadność wątpliwości organu, zakres planowanych czynności, prawidłowość uzasadnienia czy proporcjonalność dalszego wstrzymywania zwrotu. Zagadnienia te należą do odrębnej sprawy administracyjnej i powinny były zostać podniesione w środku zaskarżenia skierowanym przeciwko wcześniejszemu postanowieniu. Szersze badanie takich postanowień, w szczególności ocenianie prawidłowości zawartych w takich aktach rozstrzygnięć, wykraczałoby poza granice rozpoznawanej sprawy i stało w oczywistej kolizji z art. 134 § 1 P.p.s.a.

Dopuszczalna ocena incydentalna powinna ograniczać się do ustalenia, czy wcześniejszy akt stanowił prawnie skuteczne ogniwo łańcucha przedłużeń. Chodzi przede wszystkim o sytuacje, w których:
1)    zarzucana wada dotyczy braku doręczenia, daty doręczenia albo innej okoliczności decydującej o wejściu aktu do obrotu przed upływem przedłużanego terminu;
2)    wada ma charakter konkretny i kwalifikowany, to znaczy jej potwierdzenie prowadziłoby bezpośrednio do wniosku, że termin zwrotu upłynął przed wydaniem lub doręczeniem kolejnego postanowienia;
3)    okoliczności wskazujące na wadę wynikają z akt, zostały podniesione przez stronę albo zostały przez nią należycie uprawdopodobnione;
4)    ocena wady jest niezbędna do rozstrzygnięcia legalności aktu aktualnie zaskarżonego;
5)    ustalenie może zostać dokonane na podstawie akt sprawy albo prostego dowodu z dokumentu, bez rekonstruowania całego wcześniejszego postępowania.

Tak rozumiana ocena nie prowadzi do uchylenia ani stwierdzenia nieważności wcześniejszego postanowienia w danym postępowaniu. Sąd nie eliminuje tego aktu z obrotu prawnego i nie rozstrzyga ponownie sprawy, której postanowienie dotyczyło. Ustala jedynie, czy wcześniejszemu aktowi można przypisać określony skutek prejudycjalny w sprawie zgodności z prawem późniejszego przedłużenia. Skutkiem tej oceny jest rozstrzygnięcie o akcie zaskarżonym, a nie ingerencja w sentencję aktu wcześniejszego.

W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono również, że z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można wyprowadzić generalnego obowiązku poszukiwania z urzędu potencjalnych wad doręczenia wszystkich wcześniejszych postanowień, gdyż przepis ten jednoznacznie nakazuje Sądowi rozstrzygać w granicach danej sprawy.

W typowym przypadku to skarżący powinien:
1)    wskazać wcześniejsze postanowienie, którego skuteczność kwestionuje;
2)    określić termin zwrotu obowiązujący przed wydaniem tego postanowienia;
3)    podać datę jego wydania i doręczenia;
4)    określić rodzaj zarzucanej wady doręczenia;
5)    wskazać fakty pozwalające uznać wadę za prawdopodobną;
6)    wyjaśnić wpływ tej wady na ciągłość kolejnych przedłużeń;
7)    wskazać dokument albo akta, na podstawie których możliwa jest weryfikacja jego twierdzeń.

Dopiero tak skonkretyzowane stanowisko tworzy istotną wątpliwość uzasadniającą ocenę, czy dokumentacja wcześniejszego doręczenia jest niezbędna do rozpoznania skargi na późniejsze postanowienie. Pozwala również odróżnić rzeczywistą wątpliwość co do istnienia kwalifikowanej wady wprowadzenia wcześniejszego postanowienia do obrotu prawnego od twierdzenia hipotetycznego, zmierzającego do uruchomienia przez sąd ogólnej kontroli w tym aspekcie wszystkich wcześniejszych postępowań dotyczących przedłużenia terminu zwrotu.

Nie oznacza to jednak, że sąd może pominąć wadę wynikającą jednoznacznie z  akt. Jeżeli dostępne dokumenty, przede wszystkim zawarte w aktach rozpoznawanej sprawy, wskazują, że wcześniejsze postanowienie nie zostało doręczone albo zostało doręczone po upływie przedłużanego terminu, art. 134 § 1 P.p.s.a. może wymagać uwzględnienia tej okoliczności niezależnie od sposobu sformułowania skargi. Brak wskazania wątpliwości przez stronę nie może zostać rozumiany jako zakaz działania sądu wobec wady oczywistej, udokumentowanej i mającej bezpośrednie znaczenie dla legalności aktu zaskarżonego.

Takie rozwiązanie pozwala pogodzić zasadę trwałości niezaskarżonych aktów z  wymogiem skutecznej kontroli zgodności z prawem aktualnie zaskarżonego postanowienia. Z jednej strony wyklucza automatyczną i pełną kontrolę całego łańcucha wcześniejszych przedłużeń. Z drugiej strony nie nakazuje sądowi przyjmowania fikcji, że termin nadal istniał, jeżeli z akt sprawy albo z konkretnie przedstawionych i udokumentowanych twierdzeń strony wynika kwalifikowana wada uniemożliwiająca wcześniejszemu postanowieniu wywołanie skutku temporalnego.

Link do uchwały

W dniu 27 września 2026 r. w imieniu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego Szef Kancelarii Prezesa NSA Hieronim Kulczycki wziął udział w uroczystości 87. rocznicy powstania Polskiego Państwa Podziemnego oraz złożył wieniec pod pomnikiem Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej.

Z ogromnym bólem i poczuciem nieodżałowanej straty żegnamy zmarłego 24 września 2026r. w wieku 82 lat — Zbigniewa Dyzio — wieloletniego Szefa Kancelarii Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zbigniew Dyzio urodził się 12 czerwca 1944 r. w Warszawie. Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Warszawskim w 1969 r.  odbył aplikację sądową zwieńczoną egzaminem sędziowskim. Podjął także studia  podyplomowe w zakresie organizacji i zarządzania. Pierwsze 25 lat kariery zawodowej poświęcił służbie więziennej i polityce penitencjarnej w ramach resortu sprawiedliwości. W latach 1994-1999 sprawował wysokie funkcje urzędnicze: wicedyrektora i dyrektora departamentu w Ministerstwie  Sprawiedliwości.

Począwszy od listopada 1999 r. związał swoje życie zawodowe z Naczelnym Sądem Administracyjnym, podejmując obowiązki członka Biura  Orzecznictwa oraz Dyrektora Biura Prezydialnego NSA. Do Jego najważniejszych zadań należała polityka budżetowa, administracyjna i gospodarczo-finansowa Sądu. Z dniem 12 stycznia 2010 r. został powołany na stanowisko Szefa Kancelarii Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przeszedł na emeryturę w dniu 15 października 2021 r., pozostając profesjonalnie aktywnym jeszcze przez półtora roku jako Doradca Prezesa NSA. 

Był odznaczony Złotym Medalem za Długoletnią Służbę w październiku  2022 r. w czasie uroczystości na Zamku Królewskim w Warszawie z okazji setnej rocznicy utworzenia Najwyższego Trybunału Administracyjnego.

Cześć Jego Pamięci!

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w dniu 2 października 2026 r. o godz. 11.00 w Domu Pogrzebowym – Sala A przy Cmentarzu Komunalnym Południowym w Antoninowie.

Sędzia Małgorzata Niezgódka-Medek przejdzie w stan spoczynku z dniem 26 września 2026 r.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 28 czerwca 1999 r. nr  S.P. 112-9-99, została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pani Sędzia orzeka w Wydziale I Izby Finansowym, gdzie pełniła również funkcję Zastępcy Przewodniczącego tego Wydziału. Wcześniej była Przewodniczącą Wydziału I Izby Finansowej. 

W dniach 17–18 września 2026 r. w Luksemburgu (Wielkie Księstwo Luksemburga) odbyło się posiedzenie Zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Najwyższych Sądów Administracyjnych (IASAJ/AIHJA) oraz seminarium poświęcone zagadnieniu praworządności. 

W posiedzeniu Zarządu Stowarzyszenia, którego członkiem jest Naczelny Sąd Administracyjny, uczestniczył Prezes NSA Jacek Chlebny oraz Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, SNSA Anna Dumas. 

Podczas seminarium przedstawiono raport opracowany na podstawie kwestionariuszy nadesłanych przez państwa członkowskie Stowarzyszenia. Przedmiotem dyskusji były koncepcja praworządności (panel I) oraz perspektywy jej stosowania w przyszłości (panel II). Prezes NSA Jacek Chlebny przewodniczył pierwszemu panelowi. W seminarium uczestniczyły również SNSA Anna Dumas oraz Małgorzata Szyszkowska, główny specjalista w Kancelarii Prezesa NSA.